در زندگی زخمهایی هست كه مثل خوره روح را آهسته در انزوا می خورد و می تراشد , این دردها را نمی شود به كسی اظهار كرد , چون عموما عادت دارند كه این دردهای باور نكردنی را جزو اتفاقات و پیشامدهای نادر و عجیب بشمارند و اگر كسی بگوید یا بنویسد , مردم بر سبیل عقاید جاری و عقاید خودشان سعی می كنند آنرا با لبخند شكاك و تمسخر آمیز تلقی بكنند ... ؟!

((مرحوم صادق هدایت))

این قصه ی غمگین را می خوانی و می خوانم ...

اینجوریه دیگه بالاخره ... نمی دونم هر چی نگاه می كنم می بینم خدای بزرگ قصه مون , این دنیای دراندشت رو خیلی حقیر ساخته , به هر چی نگاه كنی در نهایت نابود میشه حتی خود من و شما ! , اصلا انگار از لحظه ی شروع هر چیزی رو به نابودی حركت می كنه و با این حساب پیشرفت یعنی حركت به سمت نابودی !

دنیای خودمونی آدما هم كه قربونش برم , شده همون دنیای رجاله ها كه صادق خان گفت , همه داریم می لولیم تو هم , هیچكی هم نمی فهمه اون یكی رو و همینطور می چرخیم و اسمش هم زندگیه البته زندگی صداش می كنند !

چه خوش باشد از این غمخانه رستن ...

2 هفته پیش یه فیلم از شبكه 3 پخش شد , من برای اولین بار نشتم و یك فیلم سینمایی رو كامل نگاه كردم , فیلم افسانه 1900 , توی این فیلم زیبا طرف یه حرف قشنگی زد , گفت : همه بالاخره یه روزی می افتند مثل یه تابلو كه سالها به دیوار وصله و خودش یه روزی خود به خود می افته , انگار كه هیچ وقت نبوده و فرقی هم برای كسی نمی كنه ! اون تابلو می افته و بوم ... ! این كاملا حرف درستیه ولی من اینم بهش اضافه می كنم : حالا كه چاره ای جز (در نهایت) افتادن نیست , باید , تا زمان افتادنم اونطوری كه دوست دارم مونده باشم ! همیشه تو خونه میگم آخرش میرم یه جای دور كه دست هیچكسی بهم نرسه جایی كه فقط خودم باشم و تا آخر دنیا بارون بیاد , قعلا از اینجا كه رفتم , امیدوارم هر چه زودتر اونجایی كه می خوام هم برم و دست هیچكسی دیگه بهم نرسه , حتی خدا كه اینقدر ادعای قدرت داره !!!

بگذریم ...

یاد روزایی كه كوچه ... زیر سایه ی تنم بود

سه سال و ربع پیش از وبلاگ موزیك نوشتن نقل تفكر كردم و شروع به نوشتن در اینجا ... ! اون زمان طرفدارای سیاوش خیلی سلیقه های محكمی داشتند روی ترانه فكر می كردند , روی تك تك لحظه های آهنگ و روی كوچكترین تحریرهای صدای سیاوش كه مختص خود او بود , تمركز می كردند و از ترانه و آثار سیاوش همه ی كمبودها و یاد زیادبودهاشون رو كنترل می كردند ! هر كسی می خواست تنها و آروم بشینه و با خودش باشه آهنگ سیاوش گوش می كرد و اونائیكه همیشه دوست داشتن تنها باشن و با خودشون , می شدن مثل من , عاشق و طرفدار سیاوش قمیشی ... .

ادامه ی متن در ادامه ی مطلب

سه شنبه 1 دی 1388
نویسنده : علی  ,   ,  نظرات ( )